Εντάξει, εδώ θα προσπαθήσω να είμαι αντικειμενική, όσο μπορώ. Είναι δύσκολο και θέλω να κατανοήσετε και να εκτιμήσετε την προσπάθεια που θα καταβάλω.
Ξεκινάω λοιπόν. Έχοντας σπάσει κάθε ρεκόρ τηλεθέασης της cable TV, η σειρά αυτή μετά από 4 σεζόν παραμένει στο νούμερο 1 της προτίμησής μου παρά την (επιφανειακά) ρηχή της σεναριακή πλοκή. Όλα ξεκινούν με τους θεατές να παίρνουν αυτό που θέλουν (ζόμπυ) σε ένα τρασοσπλάτερ θρίλερ με την ειδοποιό όμως διαφορά της ποιότητας εικόνας, εφέ και στόρυ. Η πρώτη σεζόν μας δίνει τη δράση και την αγωνία μιας παρατεταμένης ταινίας τρόμου, αιχμαλωτίζοντας αρχικά ΑΥΤΟ το κοινό (των θρίλερ). Κι αφού μας έχουν λοιπόν τραβήξει την προσοχή με τα ζόμπυ και τους ανθρώπους να προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα ζωσμένοι με συκώτια και εντόσθια, αφού έχουν ουσιαστικά κατορθώσει να φτιάξουν μια εκπλητική ταινία αγωνίας και τρόμου, οι παραγωγοί αποφασίζουν να εξελίξουν τη σειρά.
Πώς; Εισάγοντας σταδιακά το κοινό στην άλλη πλευρά αυτής της ζωής. Συστήνοντας το κοινό σε αυτή την (τώρα, πια) πραγματικότητα και μετατρέποντας την ταινία τρόμου σε καθημερινότητα. Οι ήρωες (που, θα μου επιτρέψετε να πω, δεδομένων των συνθηκών, έχουν δώσει εξαιρετικές ερμηνείες -εκτός του Ρικ-) έχουν ζωές που πρέπει να προσαρμόσουν στην πολύ μεγάλη πιθανότητα του να χάσουν τα πάντα έως και τη ζωή τους από μέρα σε μέρα. ΤΣΟΥΠ, η σειρά μόλις προσέλκυσε κι άλλη μία μερίδα του κοινού που έχουν περιέργεια να δουν πώς θα βιώσει η Άντρεα τον χαμό της αδερφής της και το αν η αυτοκτονία είναι ή όχι μία λύση. Ή το πώς θα αντιμετωπίσει ο (θεός) Σέιν την απόρριψη της (Prison Break Σάρα) Λόρι (που, ας το παραδεχτούμε, κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πώς έκανε αυτή την καριέρα με τέτοιο κούτελο).
Και συνεχίζουμε. Η εξέλιξη των χαρακτήρων και η πορεία που χαράσσουν ξεχωριστά αλλά και ως ομάδα αποτελούν μακράν σημαντικότερο τμήμα των επεισοδίων από τον αγώνα επιβίωσης ενάντια στα ζόμπυ. Η προσαρμοστικότητά τους είναι σχεδόν ρεαλιστική ενώ η τρίτη σεζόν αποδεικνύει πως ο άνθρωπος είναι ο χειρότερος εχθρός του ανθρώπου. Όχι τα ζόμπυ.
Μετά, έρχεται το απροσδόκητο (σπόιλερ για όποιον δεν έχει δει τη σειρά). Περίμενε κανείς να βρουν τη Σοφία έτσι όπως τη βρήκαν; Περίμενε κανείς να γλυτώσει από την ταράτσα ο Μερλ; Να πυροβοληθεί ο Καρλ; Να σκοτωθεί ο Σέιν; Να σκοτωθεί η Λόρι; Περίμενε κανείς τον Κυβερνήτη; Την Άντρεα να σκάσει μύτη ξανά εκεί; Να πεθάνει ο Μερλ ηρωικά; Το psycho μαλακιστήρι να σκοτώσει την αδερφή της; Ε; Τι συμπεραίνουμε από όλα αυτά; We couldn't expect the unexpected and that means even higher ratings. Κι άλλο κοινό.
Με λίγα λόγια, το TWD έχει καταφέρει να εξελίσσεται καλύτερα και αποτελεσματικότερα από κάθε άλλη σειρά των τελευταίων ετών και αυτό φαίνεται από τα νούμερα. Σοφή (αν και ιδιαίτερα βασανιστική για τους φανς) η απόφαση των παραγωγών - σεναριογράφων να κόβουν τη σεζόν στη μέση εντείνοντας το σασπενς.
Γνωρίζω πως πολλοί από 'σας είχατε ανασηκώσει ειρωνικό φρύδι στην αρχή του ποστ. Ελπίζω να έπεισα (έστω!) κάποιους να αναθεωρήσουν. (εχμ, για κάποιον ανεξήγητο λόγο έχω την υποψία πως δεν ήμουν αντικειμενική.)
Λοβ γιου Daryl.
6/7 αστεράκια
The Governor quote:
"Everybody loves a hero."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου