Elementary

Να 'μαι, πάλι! Σήμερα θα μιλήσω για μία από τις τόσο αγαπημένες όσο και "άντιπαθ" σειρές, το πολύ γνωστό Elementary. 

Για όσους (άσχετους) δεν το γνωρίζουν ή δεν έχουν δει ποτέ επεισόδιο της σειράς (κάτι που δύσκολο να παίζει, αφού μόνο για σειρές μιλάω, άρα από κάποιο google search σειράς καταλήξατε εδώ), πρόκειται για μία διασκευή του γνωστού Sherlock Holmes, με τον μοντέρνο Σέρλοκ να έχει μετακομίσει στη Ν. Υόρκη μετά από χρόνια χρήσης ναρκωτικών στο Λονδίνο, κάνοντας μία νέα αρχή στη ζωή αλλά και στην επαγγελματική του σταδιοδρομία. Στο πλευρό του και η Δρ. Γουάτσον (ή Γουότσον, όπως θέλετε), η οποία μετά από μία λαμπρή σταδιοδρομία στον τομέα της Ιατρικής επιλέγει να ακολουθήσει μία τελείως διαφορετική πορεία, αρχικά ως μαθητευόμενη και αργότερα ως ανεξάρτητη ερευνήτρια / ντετέκτιβ.

Μεγάλη καινοτομία το ότι παρουσιάζουν την ανθρώπινη πλευρά του Χολμς, σε αντίθεση με την κλασική βρετανική σειρά "Sherlock". Επίσης, το ότι ο Σέρλοκ του Elementary είναι πρώην τοξικομανής, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι επέλεξαν γυναίκα για τον ρόλο της Δρ. Γουάτσον, αποτελούν πινελιές που μαγνητίζουν το ενδιαφέρον με την Lucy Liu να είναι εξαιρετική στο ρόλο της. 

Είχα πει κάτι για «άντιπαθ», το θυμάστε ε; Λοιπόν, ο Σέρλοκ (Johnny Lee Miller) μου την ψιλοσπάει στιγμές-στιγμές. Έχει μερικές ατάκες στις οποίες θεωρώ πως το παρακάνει, παρότι γνωρίζω πως ο στόμφος είναι ένα από τα χαρακτηριστικά του ήρωα. Ίσως από την άλλη φταίει και το βρετανικό στοιχείο που από μόνο του ενέχει την υπερβολή (ιδιαίτερα στην προφορά και το intonation). Σε γενικές γραμμές πάντως, η ερμηνεία του είναι επίσης εξαιρετική.

Κατά τ' άλλα, η σειρά σαφώς ενδείκνυται για τους λάτρεις του Σέρλοκ (ω, τι έκπληξη) αλλά και των μυστήριων υποθέσεων. Εντάξει, θα το παρατραβήξει κλασικά σε διάφορες περιπτώσεις του στυλ "μύρισα την αριστερή γωνία του σκονισμένου φακέλου και κατάλαβα ότι ο δράστης είναι 36 χρονών και έχει αλλωπεκίαση" ή "αν λάβουμε υπόψη τη γωνία 35 μοιρών που είναι παρκαρισμένο το φορτηγάκι της UPS και τον ήλιο που χθες έδυσε στις 8:17 μ.μ. είναι εύκολο να συμπεράνουμε ότι ο δράστης είναι η ετεροθαλής αδερφή του θύματος" αλλά παρόλ' αυτα, είναι ο Σέρλοκ. Πώς να του κρατήσεις μούτρα; Πώς να τον αμφισβητήσεις; You just play along.

5,5/7 αστεράκια

Arthur Conan Doyle Quote :  Once you eliminate the impossible, whatever remains, no matter how improbable, must be the truth.

Περί υποτιτλισμού

Με αφορμή αυτή τη «συζήτηση» στο τουίτερ ( τουίτερ συζήτηση με ανυπόμονο, παραθέτω και εικόνα της σε περίπτωση που σβηστεί ) θα ήθελα να ενημερώσω λίγο το αδαές κοινό που ανυπομονεί για υπότιτλους, σχετικά με το πώς ακριβώς βγαίνει ένας υπότιτλος και ποια διαδικασία ακολουθείται, αν θέλει να λέγεται αξιοπρεπής, ευανάγνωστος και κατανοητός. 

Οι περισσότεροι φαντάζονται πως το μόνο που έχει να κάνει κάποιος είναι να πάρει την αγγλική έκδοση, να κάνει μια μετάφραση, και (τσουπ!) έτοιμος. Η πραγματικότητα ωστόσο διαφέρει πάρα πολύ και είναι κατά πολύ περισσότερο χρονοβόρα. 

Αρχικά, ναι, πράγματι βασιζόμαστε στο αγγλικό κομμάτι το οποίο το χρησιμοποιούμε ως «σκαλέτα», αφού είναι συγχρονισμένο με την αντίστοιχη έκδοση του επεισοδίου που μας ενδιαφέρει να υποτιτλίσουμε (π.χ. LOL, ettv, dimension κ.α.). Έπειτα, ανάλογα με τα άτομα που συμμετέχουν σε κάθε σειρά, ο επιμελητής (υπεύθυνος συντονισμού και διορθώσεων) «κόβει» κομμάτια (ουσιαστικά, γραμμές διαλόγου) για κάθε έναν από τους υποτιτλιστές, για τα οποία υπάρχει χρόνος από μερικές ώρες (εάν είναι σειρά υψηλής ζήτησης όπως λόγου χάρη το The Walking Dead) ή 1-2 μέρες για άλλες. 

Ο υποτιτλιστής παίρνει το κομμάτι του και αφού έχει κατεβάσει το επεισόδιο, τα επεξεργάζεται με κάποιο πρόγραμμα (εγώ χρησιμοποιώ το VisualSubSync, υπάρχει όμως και το πιο απλό Subtitle Workshop). Όταν υποτιτλίζουμε, εκτός από το προφανές, δηλαδή να αποδώσουμε όσο καλύτερα γίνεται τον αγγλικό διάλογο, υπάρχουν διάφοροι άλλοι κανόνες που πρέπει να τηρούμε. Για παράδειγμα, κάθε σειρά έχει το μέγιστο 40 χαρακτήρες (γράμματα, σύμβολα, κενά), διαφορετικά δεν θα χωράει στην οθόνη. Εκτός αυτού, σημαντικό ρόλο για μία μετάφραση, παίζει και η ορθογραφία (πότε φεύγει το «ν» στα «δεν», «μην»,«τον» κ.α.), ο τονισμός (πώς» ή «πως» κτλ) αλλά και το γενικότερο νόημα. Κάθε υποτιτλιστής που σέβεται τον εαυτό του, οφείλει να ξέρει (και ξέρει) πως ένα απλό google translate δεν αρκεί για να αποδώσεις το ακριβές νόημα κάθε υπότιτλου και πως απαιτείται να δει το επεισόδιο και να είναι εξοικειωμένος με τη σειρά και τους χαρακτήρες για να μπορεί να κατανοεί πώς λέγεται το ό,τι λέγεται. 

VisualSubSync

Γενικές οδηγίες

Γενικές οδηγίες

Εκτός από τα παραπάνω, υπάρχει και το πολύ δύσκολο σημείο του «χρόνου», δηλαδή τα πόσα δευτερόλεπτα απαιτούνται για να προλάβει το μάτι του θεατή να διαβάσει τον υπότιτλο, ιδιαίτερα όταν αυτός είναι μεγάλος. Είναι ένα από τα πιο απαιτητικά σημεία που πάντα θα δυσκολέψει κάθε υποτιτλιστή που τον ενδιαφέρει να μην κουράζει το μάτι των θεατών με γρήγορα εναλλασσόμενους υπότιτλους που είναι αδύνατο να διαβαστούν ολόκληροι. Αναφορικά με το κομμάτι του χρόνου, ο αγγλικός υπότιτλος ενός 40λεπτου επεισοδίου έρχεται συνήθως σε 800-900 γραμμές ενώ μετά την επεξεργασία του πέφτει στις 600 περίπου, με τη διαδικασία της «συγχώνευσης» υποτίτλων. Μπορείτε να αναλογιστείτε πόσο πιο δύσκολο θα ήταν να διαβάσει το κοινό 300 παραπάνω γραμμές διαλόγου στο ίδιο χρονικό διάστημα. Θα έχανε πολλές πληροφορίες από το επεισόδιο. 

Όπως έλεγε και ο παλιός και αγαπημένος μου επιμελητής, το πιο ουσιαστικό κομμάτι είναι να αποδίδεις τα λόγια όχι βάσει αυτών που ακούς αλλά αυτών που καταλαβαίνεις ότι θέλει να πει ο εκάστοτε ηθοποιός. Ιδιαίτερα όταν περιορίζεσαι από μέγιστο όριο χαρακτήρων, ή οι διάλογοι είναι καταιγιστικοί, χωρίς να αφήνουν περιθώρια χρόνου, πρέπει να αποφασίσεις τι θα μεταφράσεις και τι όχι. Γι' αυτό και μόνο τον λόγο, ένας αξιοπρεπής υποτιτλιστής οφείλει να δει και να ακούσει μία σκηνή πολλές φορές, ξανά και ξανά, αναλογιζόμενος πώς να μεταφράσει κάτι ώστε να είναι το ίδιο σε σημασία με αυτό που ακούγεται, ενώ ταυτόχρονα χωράει να γραφτεί και προλαβαίνεται να διαβαστεί. Είναι ένα μόνιμο άγχος που έχουμε όλοι όσοι μεταφράζουμε και θέλουμε να λέμε ότι κάνουμε καλή δουλειά. 

Αφού τελειώσει το κομμάτι της μετάφρασης και του συγχρονισμού, υπάρχει πάντα η διαδικασία του Spell Check (Subtitle Workshop) για να διορθώσεις τυχόν λάθος τονισμούς ή αποστρόφους ή οτιδήποτε μπορεί να έχεις παραλείψει σε επίπεδο ορθογραφίας. Το κάνεις για να ξεκουράσεις και λίγο τον επιμελητή σου. Μετά, κάνεις έναν τελευταίο έλεγχο, παίζοντας το αντίστοιχο κομμάτι σου και διαβάζοντας τους υπότιτλους παράλληλα ώστε να βεβαιωθείς πως δεν είναι κάτι πολύ γρήγορο ή αργό. Γενικά, είναι η πρόβα τζενεράλε πριν παραδόσεις το κομμάτι σου.

Subtitle Workshop - Spell Check

Να φανταστείτε, δεν ανέφερα καν το ενδεχόμενο να συναντήσει κάποιος μία λέξη, φράση, ιδιωματισμό ή ακρωνύμιο που δεν καταλαβαίνει ή δεν ξέρει πώς να αποδώσει στα ελληνικά. Τότε, αρχίζουν οι έρευνες (google, λεξικά, δεύτερες γνώμες κτλ.). Ούτε επίσης το χρόνο που απαιτείται για να εξοικειωθεί κάποιος με τη χρήση προγραμμάτων για υπότιτλους ή να φρεσκάρει / ελέγξει την ορθογραφία του. Ενδεικτικά, ενα 10λεπτο κομμάτι μου παίρνει περίπου 2,5 ώρες. Κάποιοι είναι πιο γρήγοροι, κάποιοι πιο αργοί, όλοι όμως ασχολούνται εθελοντικά αφιερώνοντας χρόνο και αγάπη σ'αυτό, χωρίς καμία χρηματική αμοιβή, με πολλούς από τους υποτιτλιστές να ασχολούνται ταυτόχρονα με 2,3 και 5 σειρες.

Γι' αυτό, την επόμενη φορά που θα πείτε «τι κάνουν και δε βγάζουν υπότιτλους, σιγά το πράγμα πια» σκεφτείτε λίγο τη διαδικασία. Ή, ακόμη καλύτερα, γιατί δεν έρχεστε να βοηθήσετε; We need all the help we can get.

Orange is the New Black - (OITNB)

 Netflix και για ακόμη μία φορά, καταφέρνει να εκπλήξει τόσο με το σενάριο όσο και με το κάστινγκ της συγκεκριμένης σειράς. Φαν της σειράς από το πρώτο επεισόδιο που σε καθηλώνει μέσα στα πρώτα 10 λεπτά, στη σκηνή που η ηρωίδα Πάιπερ, την πρώτη μέρα της εισαγωγής της στις φυλακές, συνειδητοποιεί με φρίκη ότι πρέπει να κάνει μπάνιο στις φυλακές, ανάμεσα σε άλλες κρατούμενες που την κοιτάζουν βαριεστημένα και ειρωνικά, καταλαβαίνοντας πως είναι "φρέσκο κρέας".

Όπως καταλάβατε (γιατί σας το είπα κυρίως), η σειρά διαδραματίζεται σε γυναικείες φυλακές της Αμερικής, με την πρωταγωνίστρια να εκτίει ποινή (αρχικά τουλάχιστον) ενός έτους ως συνεργός εμπόρου ναρκωτικών (η κοπέλα με την οποία διατηρούσε σχέση). Ναι, αγόρια, καλά διαβάσατε, είχε σχέση με γυναίκα. Και γενικότερα η σειρά είναι φουλ στο λεσβιακό αλλά περιμένετε να τελειώσετε (!) την παράγραφο και μετά κάνετε αναζήτηση το τόρεντ. 

Λέγαμε λοιπόν ότι (εντάξει δεν πολυπιστεύω ότι δεν άνοιξαν κι άλλες καρτέλες με isohunt, piratebay, kickass κτλ. αλλά συνεχίζω, γιατί μου αρέσει να παραμένω πιστή στο καθήκον) η Πάιπερ προσπαθεί να προσαρμοστεί στη νέα της πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να διατηρήσει ζωντανή τη σχέση της με τον αρραβωνιαστικό της που είναι "απ'έξω". Αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα, από κίνδυνο να πεθάνει της πείνας όταν κάνει κάποιο αρνητικό σχόλιο για τη μαγείρισσα μέχρι να αποκτήσει γκόμενα-stalker χωρίς να το ξέρει η οποία μάλιστα μετά την απόρριψη, ουρεί επιδεικτικά στο κελί της. 

Τα μεγάλα ζητήματα ανακύπτουν όταν μπαίνει στη φυλακή και η πρώην σχέση της (Άλεξ), η οποία είναι και ο λόγος που καταδικάστηκε και η ίδια. Μέσα από συνεχή κόντρα, τελικά τα βρίσκουν και ξαναρχίζουν τις ερωτικές επαφές (ε σκάστε πια, ναι είπαμε έχει λεσβιακό, στο μπάνιο, στο κελί, στο εκκλησάκι, παντού!) ενώ η πρωταγωνίστρια αρχίζει να αναρωτιέται για το πόσο σωστές ήταν οι μέχρι τώρα επιλογές της, αναθεωρώντας τη μέχρι τότε εικόνα που είχε για τον εαυτό της και τη ζωή που επιθυμεί. Η απογύμνωση του χαρακτήρα και του πραγματικού της εαυτού είναι τρομακτική ακόμη και για την ίδια την Πάιπερ που για πρωτη φορά συνειδητοποιεί πως τελικά "δεν φταίνε πάντα οι άλλοι" αλλά συνήθως έχει (όπως και οι περισσότεροι από εμάς) το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για ό,τι της συμβαίνει.

Παράλληλα, οι άλλοι χαρακτήρες είναι εξίσου δυναμικοί, με το συνολικό καστ να είναι αξιέπαινο. Οι side stories κρατούν το ενδιαφέρον αμείωτο χωρίς να κουράζουν. Οι ερμηνείες είναι εκπληκτικές ενώ το χιούμορ εναλλάσσεται με το δράμα συνεχώς.

Θεωρώ ότι μία τέτοια καινοτόμα και από πολλές απόψεις, σοκαριστική σειρά με 60λεπτα, χορταστικά επεισόδια έλειπε από την τηλεόραση. Είναι πάντα ευχάριστο να βλέπεις πράγματα που αρχικά σε σοκάρουν, με την αμέσως επόμενη σκέψη σου να είναι "πόσο πουριτανός έχω καταντήσει;". Δεν ενδείκνυται για σεξιστές, ομοφοβικούς ή γενικότερα -φοβικούς προς τη διαφορετικότητα οπότε δεν ξέρω αν στο κοινό της Ελλάδας θα έκανε ιδιαίτερη επιτυχία.

7/7 αστεράκια (φανατική φαν φαν φανατική)

 

Piper Chapman quote: I'm like you Dina. I'm weak too. I can't get through this without somebody to touch, without somebody to love. Is that because sex numbs the pain or is it because I'm some evil fuck monster? I don't know. But I do know that I was somebody before I came in here. I was somebody with a life that I chose for myself and now, now it's just about getting through the day without crying. And I'm scared. I'm still scared. I'm scared that I'm not myself in here and I'm scared that I am. Other people aren't the scariest part of prison Dina. It's coming face-to-face with who you really are. because once you're behind these walls there's no where to run, even if you could run. The truth catches up with you in here Dina and it's the truth that's going to make you her bitch.

Major Crimes

Όποιος είχε μπει στη διαδικασία να δει την επιτυχημένη σειρά "The Closer", γνωρίζει ασφαλώς το spin off της, "Major Crimes". 

Εάν ανήκετε στην κατηγορία ανθρώπων που σας αρέσει η Μπρέντα (και αναφέρομαι φυσικά στην hillybilly προφορά της), τότε σαφώς απολαύσατε κάθε σεζόν της σειράς μέχρι το τέλος και ίσως απογοητευτήκατε με την εθελούσια αποχώρησή της. 

Και του συρταριού γεμάτο γλυκά, ενώ η ίδια ζύγιζε 40-42 κιλά. Και της εκπληκτικής γκαρνταρόμπας της. Α, μην ξεχάσω, και της αλησμόνητης τσάντας της. 

So sad. 

 I actually chose to wear that today

Εμείς, από την άλλη, μπορέσαμε να απολαύσουμε πλήρως τη σειρά μόνο όταν η υστερική μπατσίνα έφυγε για άλλες πολιτείες, επιτρέποντας στο, εκπληκτικά ευχάριστο, υπόλοιπο καστ να λάμψει.

Για πολύ καλή μας τύχη, άφησε πίσω τον Ράστι Μπεκ, τον «προβληματικό» νεαρό τον οποίο κυνηγάει αυτός ο αχώνευτο-σάικο-σιριαλ κίλερ Φίλιπ Στρο (ρε παιδί μου, όμως , πόσο αχώνευτος μπορεί να είναι).

Τα Μείζονα Εγκλήματα έγιναν πολύ γρήγορα μία από τις αγαπημένες μου σειρές, για πολλούς λόγους. Η είσοδος της Σάρον Ρέιντερ στο σκηνικό ήταν ο κυριότερος. Εν αντιθέσει με την προκάτοχο της θέσης του Αρχηγού, η Ρέιντερ αποπνέει ασύλληπτη ψυχραιμία και σταθερότητα, κάτι που την κάνει απίστευτα γοητευτική. Το δέσιμο που έχει αναπτύξει με τον Ράστι και η εξέλιξη της σχέσης τους είναι επίσης ενα κομμάτι της σειράς που πάντα ανυπομονώ να δω. 

Το υπόλοιπο καστ ήταν ανέκαθεν πολύ καλό, με τις υποθέσεις να παραμένουν, ως επι το πλείστον, ενδιαφέρουσες (είπα «ενδιαφέρουσες υποθέσεις» και θυμήθηκα το Criminal Minds. Πόσο πατάτα έχει καταντήσει αυτή η σειρά;!)

Ταυτόχρονα, η ανάλαφρη οπτική από την οποία έχουν επιλέξει να παρουσιάζουν τα επεισόδια σε συνδυασμό με τους ξεκαρδιστικούς διαλόγους των Φλυν και Προβένζα, κρατούν σταθερά τη σειρά στις πρώτες θέσεις των τηλεθεάσεων. 

Χαρακτηριστικό σημάδι της επιτυχίας του Major Crimes αποτελεί και το γεγονός ότι αρχικά η σειρά είχε ξεκινήσει ως θερινή καθώς όμως οι τηλεθέασεις άρχισαν να αυξάνονται σταθερά, τα επεισόδια επεκτάθηκαν μέχρι και τον χειμώνα.

6 στα 7 αστεράκια

('ντάξ, κάνω και υπότιτλους στη σειρά, δεν είμαι και εντελώς αμερόληπτη). 

Provenza quote:

Snitching on people is how I started my career. And look at me now! 

The Strain

Από φρέσκια σε ολόφρεσκη σειρά λοιπόν, σήμερα σειρά έχει η σειρά "The Strain" (να πω άλλη μια φορά "σειρά";) ☺

Βλέποντας το τρέιλερ, ομολογώ πως με ιντρίγκαρε, κυρίως γιατί περιείχε έντονα στοιχεία θρίλερ - τρόμου και έχω πολύ καιρό να δω καλή ταινία του είδους, πόσο μάλλον σειρά. Ε, και μετά, είδα το επεισόδιο.

Ένα αεροπλάνο (κι άλλο;!) πλησιάζει στον προορισμό του όταν οι αεροσυνοδοί αντιλαμβάνονται την παρουσία ενός περίεργου πλάσματος στον χώρο αποσκευών. Το πλάσμα (το οποίο θυμίζει μεταλλαγμένο γυμνοσάλιαγκα καθότι αφήνει μια γλίτσα στο πέρασμα του, ορατή μόνο υπό υπεριώδες φως) καταφέρνει να μπει στον χώρο των επιβατών και τους μολύνει όλους με έναν μυστηριώδη, πανάρχαιο ιό. Με κάποιον -μαγικό, αυτοματοπιλοτικό, ποιος ξέρει;- τρόπο, το αεροπλάνο καταφέρνει να προσγειωθεί και ειδοποιούνται οι αρμόδιες αρχές να ερευνήσουν το περιστατικό. Αρχικά, θεωρείται πολύ πιθανό το σενάριο τρομοκρατίας, κάτι που όμως γρήγορα αντικαθίσταται από την (εσφαλμένη) διαπίστωση πως πρόκειται για έναν θανατηφόρο ιό που έχει προκαλέσει τον θάνατο επιβατών και πληρώματος.

Λέω εσφαλμένη, γιατί όπως διαπιστώσατε όσοι είδατε το επεισόδιο (οι υπόλοιποι, μην συνεχίσετε την ανάγνωση αυτής της παραγράφου, σπόιλερ αλέρτ!), οι επιβάτες σηκώνονται στο νεκροτομείο και τρώνε τον ιατροδικαστή. Άρα πρόκειται για μία ακόμη περίπτωση ζόμπυ που όμως έχουν μια ειδοποιό διαφορά από τα υπόλοιπα: κάποιο, υποτυπώδες έστω, ίχνος ευφυίας. Προφανώς και καθοδηγούνται από τον γυμνοσάλιαγκα αλλά, βάσει και των άλλων εξωγήινων με μορφή ανθρώπου, θα μπορούν ίσως να συμπεριφερθούν με ανθρώπινο (επιφανειακά πάντα) τρόπο.

Μετά, μπαίνουν στη μέση οι κακοί τύπου εξωγήινοι του Men In Black, έρχεται και ο κλασικός περίεργος τύπος που ξέρει τα πάντα και μπορεί να εμποδίσει την καταστροφή (αλλά και τη σειρά) τον οποίο αγνοούν αρχικά και μετά θα ψάχνουν απεγνωσμένα να τον βρουν, δένει η κατάσταση.Το τελειωτικό χτύπημα έρχεται όταν ο εξωγήινος μεταλλαγμένος γυμνοσιάλγκας παίρνει το κουτί - κρεβάτι του κι εξαφανίζεται με τη βοήθεια μάλιστα του σπιούνου από την πλευρά των "καλών".

ο τύπος που ξέρει τα πάντα που λέγαμε

Μπορώ να καταλάβω γιατί θα αρέσει σε πολύ κόσμο μια τέτοια σειρά, απλά δεν είναι κάτι το οποίο με ενθουσίασε.Έχει και την τετριμμένη αφήγηση (γέρικης, πάνσοφης φωνής) με τα βαρετά φιλοσοφικά quotes που υπεραναλύουν και υπεραπλουστεύουν πάντα με στόχο να οδηγήσουν στο συμπέρασμα που θέλουν και κάπου εκεί με έχασαν. Είμαι σίγουρη ότι το The Strain θα αποκτήσει φανατικό (νεανικό, κυρίως) κοινό.

"☆"  3 στα 7 αστεράκια

Dr Ephraim Goodweather quote:
"You don't like terrorists? Try negotiating with a virus."

The Last Ship

Και έτσι για αλλαγή, ας μιλήσουμε για μια πολύ φρέσκια σειρά που έκανε πρεμιέρα μόλις λίγες εβδομάδες πριν και τα πάει πολύ καλά στα νούμερα τηλεθέασης. 

«The Last Ship» και όπως φαίνεται και από τον τίτλο, πρόκειται για το τελευταίο πλοίο που έχει μείνει στους ωκεανούς χωρίς να έχει πληγεί από τον θανατηφόρο ιό που έχει εξολοθρεύσει το σύνολο σχεδόν του πληθυσμού. Πρόκειται για έναν ιό ιδιαίτερα μεταδοτικό (μέσω αέρα) και με πολύ γρήγορο κύκλο επώασης που σκοτώνει τον ανθρώπινο οργανισμό μέσα σε λίγες μέρες. Σκοπός του πλοίου (του πληρώματος, για να είμαστε ακριβείς) είναι να βοηθήσουν τη γιατρό να φτιάξει το αντίδοτο και να σώσει την ανθρωπότητα.

Κοινό ως προς το σενάριο, ακόμη πιο κοινό ως προς τις τρύπες του, κι όμως παρόλ'αυτά οι μικρές εκπλήξεις σε τραβάνε να δεις ένα ακόμη επεισόδιο.Σε αυτό σίγουρα βοηθάει (περιμένετε σοβαρά να πω «ο Michael Bay»;) ο καπετάνιος και η σιγουριά που αποπνέει όπως επίσης και οι παράλληλες ιστορίες που εκτυλίσσονται. Ας πούμε, απόλυτα σωστός ο (κούκλος) ναύτης (ε,εντάξει δεν ξέρω τις βαθμίδες τους) που τα έχει με την άλλη ναύτη και όταν πάνε στην αποστολή της λέει ότι εκείνη φταίει που αυτός κόντεψε να χαλάσει το σχέδιο τους γιατί νοιάζεται γι' αυτήν και φοβάται μην πάθει τίποτα. Και μετά το «σ'αγαπώ αλλά μείνε μακριά μου» φεύγει τσατισμένος λες και δεν πρόκειται να την ξαναδεί ή σαν να ανακάλυψε για πρώτη φορά ότι είναι συνάδελφός του. Τρίτο επεισόδιο, αν ενδιαφέρεστε.

ο καπετάνιος που λέγαμε. ε;;!!

Έχει τους κλασικούς χαρακτήρες, τον απόλυτα σέξυ, καλό και σωστό τύπο (καπετάνιος), την σέξυ, σκληρή, λιγομίλητη  και έξυπνη τύπισσα (γιατρός), τους αστείους (ναύτες), το κρυφό ζευγάρι (χώρισαν), τον θα-στη-φέρω-πισώπλατα-είμαι-ύπουλο-καθίκι-κι-ας-το-παίζω-φίλος-σου (υπο-καπετάνιο αχαχαχαχα) και άλλες εύθυμες προσωπικότητες. Έχω ενδοιασμούς σχετικά με το τι θα γίνει μεταξύ γιατρού και καπετάνιου γιατί ο δεύτερος είναι παντρεμένος με παιδιά που ζουν ακόμη αλλά υποθέτω αναλόγως τηλεθέασης θα την πεθάνουν ή όχι για να έχουμε και το πρωταγωνιστικό ρομάντζο.

Κοίτα, καλοκαίρι είναι, ο κόσμος θέλει να χαλαρώσει και ειδικά αν σου άρεσε η ναυμαχία (όχι εκείνη η μαλακία με την Ριάνα, το τσουτσέκι) και τα πολεμικά πλοία, θα περάσεις ευχάριστα την ώρα σου. Δεν έχει τόσο καυτά κορίτσια όπως το Tranformers, αλλά έχει πολλή δράση (αντε να το πω, λόγω Bay) και στρατηγική. Τουλάχιστον μέχρι τώρα. (καλή η φάση με το αλουμινόχαρτο, άραγε να είναι αλήθεια;)

4,5 στα 7 αστεράκια



Danny quote:

"I love you. Stay away from me."

The Walking Dead

Εντάξει, εδώ θα προσπαθήσω να είμαι αντικειμενική, όσο μπορώ. Είναι δύσκολο και θέλω να κατανοήσετε και να εκτιμήσετε την προσπάθεια που θα καταβάλω. 

Ξεκινάω λοιπόν. Έχοντας σπάσει κάθε ρεκόρ τηλεθέασης της cable TV, η σειρά αυτή μετά από 4 σεζόν παραμένει στο νούμερο 1 της προτίμησής μου παρά την (επιφανειακά) ρηχή της σεναριακή πλοκή. Όλα ξεκινούν με τους θεατές να παίρνουν αυτό που θέλουν (ζόμπυ) σε ένα τρασοσπλάτερ θρίλερ με την ειδοποιό όμως διαφορά της ποιότητας εικόνας, εφέ και στόρυ. Η πρώτη σεζόν μας δίνει τη δράση και την αγωνία μιας παρατεταμένης ταινίας τρόμου, αιχμαλωτίζοντας αρχικά ΑΥΤΟ το κοινό (των θρίλερ). Κι αφού μας έχουν λοιπόν τραβήξει την προσοχή με τα ζόμπυ και τους ανθρώπους να προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα ζωσμένοι με συκώτια και εντόσθια, αφού έχουν ουσιαστικά κατορθώσει να φτιάξουν μια εκπλητική ταινία αγωνίας και τρόμου, οι παραγωγοί αποφασίζουν να εξελίξουν τη σειρά. 

Πώς; Εισάγοντας σταδιακά το κοινό στην άλλη πλευρά αυτής της ζωής. Συστήνοντας το κοινό σε αυτή την (τώρα, πια) πραγματικότητα και μετατρέποντας την ταινία τρόμου σε καθημερινότητα. Οι ήρωες (που, θα μου επιτρέψετε να πω, δεδομένων των συνθηκών, έχουν δώσει εξαιρετικές ερμηνείες -εκτός του Ρικ-) έχουν ζωές που πρέπει να προσαρμόσουν στην πολύ μεγάλη πιθανότητα του να χάσουν τα πάντα έως και τη ζωή τους από μέρα σε μέρα. ΤΣΟΥΠ, η σειρά μόλις προσέλκυσε κι άλλη μία μερίδα του κοινού που έχουν περιέργεια να δουν πώς θα βιώσει η Άντρεα τον χαμό της αδερφής της και το αν η αυτοκτονία είναι ή όχι μία λύση. Ή το πώς θα αντιμετωπίσει ο (θεός) Σέιν την απόρριψη της (Prison Break Σάρα) Λόρι (που, ας το παραδεχτούμε, κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πώς έκανε αυτή την καριέρα με τέτοιο κούτελο). 

Και συνεχίζουμε. Η εξέλιξη των χαρακτήρων και η πορεία που χαράσσουν ξεχωριστά αλλά και ως ομάδα αποτελούν μακράν σημαντικότερο τμήμα των επεισοδίων από τον αγώνα επιβίωσης ενάντια στα ζόμπυ. Η προσαρμοστικότητά τους είναι σχεδόν ρεαλιστική ενώ η τρίτη σεζόν αποδεικνύει πως ο άνθρωπος είναι ο χειρότερος εχθρός του ανθρώπου. Όχι τα ζόμπυ.

Μετά, έρχεται το απροσδόκητο (σπόιλερ για όποιον δεν έχει δει τη σειρά). Περίμενε κανείς να βρουν τη Σοφία έτσι όπως τη βρήκαν; Περίμενε κανείς να γλυτώσει από την ταράτσα ο Μερλ; Να πυροβοληθεί ο Καρλ; Να σκοτωθεί ο Σέιν; Να σκοτωθεί η Λόρι; Περίμενε κανείς τον Κυβερνήτη; Την Άντρεα να σκάσει μύτη ξανά εκεί; Να πεθάνει ο Μερλ ηρωικά; Το psycho μαλακιστήρι να σκοτώσει την αδερφή της; Ε; Τι συμπεραίνουμε από όλα αυτά; We couldn't expect the unexpected and that means even higher ratings. Κι άλλο κοινό. 

Με λίγα λόγια, το TWD έχει καταφέρει να εξελίσσεται καλύτερα και αποτελεσματικότερα από κάθε άλλη σειρά των τελευταίων ετών και αυτό φαίνεται από τα νούμερα. Σοφή (αν και ιδιαίτερα βασανιστική για τους φανς) η απόφαση των παραγωγών - σεναριογράφων να κόβουν τη σεζόν στη μέση εντείνοντας το σασπενς.

Γνωρίζω πως πολλοί από 'σας είχατε ανασηκώσει ειρωνικό φρύδι στην αρχή του ποστ. Ελπίζω να έπεισα (έστω!) κάποιους να αναθεωρήσουν. (εχμ, για κάποιον ανεξήγητο λόγο έχω την υποψία πως δεν ήμουν αντικειμενική.) 

Λοβ γιου Daryl.

6/7 αστεράκια

The Governor quote:
"Everybody loves a hero."