The Strain

Από φρέσκια σε ολόφρεσκη σειρά λοιπόν, σήμερα σειρά έχει η σειρά "The Strain" (να πω άλλη μια φορά "σειρά";) ☺

Βλέποντας το τρέιλερ, ομολογώ πως με ιντρίγκαρε, κυρίως γιατί περιείχε έντονα στοιχεία θρίλερ - τρόμου και έχω πολύ καιρό να δω καλή ταινία του είδους, πόσο μάλλον σειρά. Ε, και μετά, είδα το επεισόδιο.

Ένα αεροπλάνο (κι άλλο;!) πλησιάζει στον προορισμό του όταν οι αεροσυνοδοί αντιλαμβάνονται την παρουσία ενός περίεργου πλάσματος στον χώρο αποσκευών. Το πλάσμα (το οποίο θυμίζει μεταλλαγμένο γυμνοσάλιαγκα καθότι αφήνει μια γλίτσα στο πέρασμα του, ορατή μόνο υπό υπεριώδες φως) καταφέρνει να μπει στον χώρο των επιβατών και τους μολύνει όλους με έναν μυστηριώδη, πανάρχαιο ιό. Με κάποιον -μαγικό, αυτοματοπιλοτικό, ποιος ξέρει;- τρόπο, το αεροπλάνο καταφέρνει να προσγειωθεί και ειδοποιούνται οι αρμόδιες αρχές να ερευνήσουν το περιστατικό. Αρχικά, θεωρείται πολύ πιθανό το σενάριο τρομοκρατίας, κάτι που όμως γρήγορα αντικαθίσταται από την (εσφαλμένη) διαπίστωση πως πρόκειται για έναν θανατηφόρο ιό που έχει προκαλέσει τον θάνατο επιβατών και πληρώματος.

Λέω εσφαλμένη, γιατί όπως διαπιστώσατε όσοι είδατε το επεισόδιο (οι υπόλοιποι, μην συνεχίσετε την ανάγνωση αυτής της παραγράφου, σπόιλερ αλέρτ!), οι επιβάτες σηκώνονται στο νεκροτομείο και τρώνε τον ιατροδικαστή. Άρα πρόκειται για μία ακόμη περίπτωση ζόμπυ που όμως έχουν μια ειδοποιό διαφορά από τα υπόλοιπα: κάποιο, υποτυπώδες έστω, ίχνος ευφυίας. Προφανώς και καθοδηγούνται από τον γυμνοσάλιαγκα αλλά, βάσει και των άλλων εξωγήινων με μορφή ανθρώπου, θα μπορούν ίσως να συμπεριφερθούν με ανθρώπινο (επιφανειακά πάντα) τρόπο.

Μετά, μπαίνουν στη μέση οι κακοί τύπου εξωγήινοι του Men In Black, έρχεται και ο κλασικός περίεργος τύπος που ξέρει τα πάντα και μπορεί να εμποδίσει την καταστροφή (αλλά και τη σειρά) τον οποίο αγνοούν αρχικά και μετά θα ψάχνουν απεγνωσμένα να τον βρουν, δένει η κατάσταση.Το τελειωτικό χτύπημα έρχεται όταν ο εξωγήινος μεταλλαγμένος γυμνοσιάλγκας παίρνει το κουτί - κρεβάτι του κι εξαφανίζεται με τη βοήθεια μάλιστα του σπιούνου από την πλευρά των "καλών".

ο τύπος που ξέρει τα πάντα που λέγαμε

Μπορώ να καταλάβω γιατί θα αρέσει σε πολύ κόσμο μια τέτοια σειρά, απλά δεν είναι κάτι το οποίο με ενθουσίασε.Έχει και την τετριμμένη αφήγηση (γέρικης, πάνσοφης φωνής) με τα βαρετά φιλοσοφικά quotes που υπεραναλύουν και υπεραπλουστεύουν πάντα με στόχο να οδηγήσουν στο συμπέρασμα που θέλουν και κάπου εκεί με έχασαν. Είμαι σίγουρη ότι το The Strain θα αποκτήσει φανατικό (νεανικό, κυρίως) κοινό.

"☆"  3 στα 7 αστεράκια

Dr Ephraim Goodweather quote:
"You don't like terrorists? Try negotiating with a virus."

The Last Ship

Και έτσι για αλλαγή, ας μιλήσουμε για μια πολύ φρέσκια σειρά που έκανε πρεμιέρα μόλις λίγες εβδομάδες πριν και τα πάει πολύ καλά στα νούμερα τηλεθέασης. 

«The Last Ship» και όπως φαίνεται και από τον τίτλο, πρόκειται για το τελευταίο πλοίο που έχει μείνει στους ωκεανούς χωρίς να έχει πληγεί από τον θανατηφόρο ιό που έχει εξολοθρεύσει το σύνολο σχεδόν του πληθυσμού. Πρόκειται για έναν ιό ιδιαίτερα μεταδοτικό (μέσω αέρα) και με πολύ γρήγορο κύκλο επώασης που σκοτώνει τον ανθρώπινο οργανισμό μέσα σε λίγες μέρες. Σκοπός του πλοίου (του πληρώματος, για να είμαστε ακριβείς) είναι να βοηθήσουν τη γιατρό να φτιάξει το αντίδοτο και να σώσει την ανθρωπότητα.

Κοινό ως προς το σενάριο, ακόμη πιο κοινό ως προς τις τρύπες του, κι όμως παρόλ'αυτά οι μικρές εκπλήξεις σε τραβάνε να δεις ένα ακόμη επεισόδιο.Σε αυτό σίγουρα βοηθάει (περιμένετε σοβαρά να πω «ο Michael Bay»;) ο καπετάνιος και η σιγουριά που αποπνέει όπως επίσης και οι παράλληλες ιστορίες που εκτυλίσσονται. Ας πούμε, απόλυτα σωστός ο (κούκλος) ναύτης (ε,εντάξει δεν ξέρω τις βαθμίδες τους) που τα έχει με την άλλη ναύτη και όταν πάνε στην αποστολή της λέει ότι εκείνη φταίει που αυτός κόντεψε να χαλάσει το σχέδιο τους γιατί νοιάζεται γι' αυτήν και φοβάται μην πάθει τίποτα. Και μετά το «σ'αγαπώ αλλά μείνε μακριά μου» φεύγει τσατισμένος λες και δεν πρόκειται να την ξαναδεί ή σαν να ανακάλυψε για πρώτη φορά ότι είναι συνάδελφός του. Τρίτο επεισόδιο, αν ενδιαφέρεστε.

ο καπετάνιος που λέγαμε. ε;;!!

Έχει τους κλασικούς χαρακτήρες, τον απόλυτα σέξυ, καλό και σωστό τύπο (καπετάνιος), την σέξυ, σκληρή, λιγομίλητη  και έξυπνη τύπισσα (γιατρός), τους αστείους (ναύτες), το κρυφό ζευγάρι (χώρισαν), τον θα-στη-φέρω-πισώπλατα-είμαι-ύπουλο-καθίκι-κι-ας-το-παίζω-φίλος-σου (υπο-καπετάνιο αχαχαχαχα) και άλλες εύθυμες προσωπικότητες. Έχω ενδοιασμούς σχετικά με το τι θα γίνει μεταξύ γιατρού και καπετάνιου γιατί ο δεύτερος είναι παντρεμένος με παιδιά που ζουν ακόμη αλλά υποθέτω αναλόγως τηλεθέασης θα την πεθάνουν ή όχι για να έχουμε και το πρωταγωνιστικό ρομάντζο.

Κοίτα, καλοκαίρι είναι, ο κόσμος θέλει να χαλαρώσει και ειδικά αν σου άρεσε η ναυμαχία (όχι εκείνη η μαλακία με την Ριάνα, το τσουτσέκι) και τα πολεμικά πλοία, θα περάσεις ευχάριστα την ώρα σου. Δεν έχει τόσο καυτά κορίτσια όπως το Tranformers, αλλά έχει πολλή δράση (αντε να το πω, λόγω Bay) και στρατηγική. Τουλάχιστον μέχρι τώρα. (καλή η φάση με το αλουμινόχαρτο, άραγε να είναι αλήθεια;)

4,5 στα 7 αστεράκια



Danny quote:

"I love you. Stay away from me."

The Walking Dead

Εντάξει, εδώ θα προσπαθήσω να είμαι αντικειμενική, όσο μπορώ. Είναι δύσκολο και θέλω να κατανοήσετε και να εκτιμήσετε την προσπάθεια που θα καταβάλω. 

Ξεκινάω λοιπόν. Έχοντας σπάσει κάθε ρεκόρ τηλεθέασης της cable TV, η σειρά αυτή μετά από 4 σεζόν παραμένει στο νούμερο 1 της προτίμησής μου παρά την (επιφανειακά) ρηχή της σεναριακή πλοκή. Όλα ξεκινούν με τους θεατές να παίρνουν αυτό που θέλουν (ζόμπυ) σε ένα τρασοσπλάτερ θρίλερ με την ειδοποιό όμως διαφορά της ποιότητας εικόνας, εφέ και στόρυ. Η πρώτη σεζόν μας δίνει τη δράση και την αγωνία μιας παρατεταμένης ταινίας τρόμου, αιχμαλωτίζοντας αρχικά ΑΥΤΟ το κοινό (των θρίλερ). Κι αφού μας έχουν λοιπόν τραβήξει την προσοχή με τα ζόμπυ και τους ανθρώπους να προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα ζωσμένοι με συκώτια και εντόσθια, αφού έχουν ουσιαστικά κατορθώσει να φτιάξουν μια εκπλητική ταινία αγωνίας και τρόμου, οι παραγωγοί αποφασίζουν να εξελίξουν τη σειρά. 

Πώς; Εισάγοντας σταδιακά το κοινό στην άλλη πλευρά αυτής της ζωής. Συστήνοντας το κοινό σε αυτή την (τώρα, πια) πραγματικότητα και μετατρέποντας την ταινία τρόμου σε καθημερινότητα. Οι ήρωες (που, θα μου επιτρέψετε να πω, δεδομένων των συνθηκών, έχουν δώσει εξαιρετικές ερμηνείες -εκτός του Ρικ-) έχουν ζωές που πρέπει να προσαρμόσουν στην πολύ μεγάλη πιθανότητα του να χάσουν τα πάντα έως και τη ζωή τους από μέρα σε μέρα. ΤΣΟΥΠ, η σειρά μόλις προσέλκυσε κι άλλη μία μερίδα του κοινού που έχουν περιέργεια να δουν πώς θα βιώσει η Άντρεα τον χαμό της αδερφής της και το αν η αυτοκτονία είναι ή όχι μία λύση. Ή το πώς θα αντιμετωπίσει ο (θεός) Σέιν την απόρριψη της (Prison Break Σάρα) Λόρι (που, ας το παραδεχτούμε, κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πώς έκανε αυτή την καριέρα με τέτοιο κούτελο). 

Και συνεχίζουμε. Η εξέλιξη των χαρακτήρων και η πορεία που χαράσσουν ξεχωριστά αλλά και ως ομάδα αποτελούν μακράν σημαντικότερο τμήμα των επεισοδίων από τον αγώνα επιβίωσης ενάντια στα ζόμπυ. Η προσαρμοστικότητά τους είναι σχεδόν ρεαλιστική ενώ η τρίτη σεζόν αποδεικνύει πως ο άνθρωπος είναι ο χειρότερος εχθρός του ανθρώπου. Όχι τα ζόμπυ.

Μετά, έρχεται το απροσδόκητο (σπόιλερ για όποιον δεν έχει δει τη σειρά). Περίμενε κανείς να βρουν τη Σοφία έτσι όπως τη βρήκαν; Περίμενε κανείς να γλυτώσει από την ταράτσα ο Μερλ; Να πυροβοληθεί ο Καρλ; Να σκοτωθεί ο Σέιν; Να σκοτωθεί η Λόρι; Περίμενε κανείς τον Κυβερνήτη; Την Άντρεα να σκάσει μύτη ξανά εκεί; Να πεθάνει ο Μερλ ηρωικά; Το psycho μαλακιστήρι να σκοτώσει την αδερφή της; Ε; Τι συμπεραίνουμε από όλα αυτά; We couldn't expect the unexpected and that means even higher ratings. Κι άλλο κοινό. 

Με λίγα λόγια, το TWD έχει καταφέρει να εξελίσσεται καλύτερα και αποτελεσματικότερα από κάθε άλλη σειρά των τελευταίων ετών και αυτό φαίνεται από τα νούμερα. Σοφή (αν και ιδιαίτερα βασανιστική για τους φανς) η απόφαση των παραγωγών - σεναριογράφων να κόβουν τη σεζόν στη μέση εντείνοντας το σασπενς.

Γνωρίζω πως πολλοί από 'σας είχατε ανασηκώσει ειρωνικό φρύδι στην αρχή του ποστ. Ελπίζω να έπεισα (έστω!) κάποιους να αναθεωρήσουν. (εχμ, για κάποιον ανεξήγητο λόγο έχω την υποψία πως δεν ήμουν αντικειμενική.) 

Λοβ γιου Daryl.

6/7 αστεράκια

The Governor quote:
"Everybody loves a hero."

Game of Thrones

 Λυπάμαι που θα απογοητεύω πολλούς φανς της σειράς αλλά έχοντας δει 3 επεισόδια, μπορώ να έχω μια (προσωπική, πάντα) αρνητική άποψη. Όχι φυσικά πως δεν πρόκειται για μια προσεγμένη και πανάκριβη παραγωγή, αλλά είναι πως μου μοιάζει έναν περίεργο συνδυασμό τούρκικων σίριαλ και άρχοντα των δαχτυλιδιών. Όχι ο θρόνος, όχι οι δολοπλοκίες, το σεξ και οι φόνοι, έρχονται κάπου εκεί και οι δράκοι της Καλίσι (αυτό μου το είπαν, δεν το είδα) και κάπου μπουκώνει. 

Δεν είναι ότι είμαι σνομπ, μη με παρεξηγείτε. Είναι απλά το ότι μετά από κάποια φάση, τείνω να βαριέμαι τις διαδοχικές συνομωσίες μίσους και εκδίκησης που εκτυλίσσονται με αργούς περίπατους μέσα σε πανέμορφους καταπράσινους μυθικούς κήπους με ανθισμένα τριαντάφυλλα. 

Τείνω να βαριέμαι τους θανάτους και τις δολοφονίες γιων, θείων και ξαδέρφων των επίδοξων διαδόχων ενός θρόνου (πόσο «Σουλεϊμάν») ή να ταυτίζομαι με τη μία ή την άλλη φατρία σε κάθε μάχη για ένα καλό ή κακό που σχεδόν ποτέ δεν είναι άσπρο ή μαύρο. 

Τείνω να βαριέμαι το μυστικό - παράνομο σεξ (καλά, αυτό κάπως λιγότερο) που γίνεται πάντα τη στιγμή που κάποιος τρίτος παίρνει μάτι σκαρφαλωμένος στον κισσό του πύργου (και μετά σκοτώνεται). 

Τείνω επίσης να βαριέμαι τον κάθε ανώμαλο κακιασμένο πατέρα (έχω φάει πολύ σπόιλερ στα socia media) που στόχο έχει να ικανοποιήσει τις αρρωστημένες ορέξεις του και να παραμείνει στο θρόνο. Γενικώς, μετά από τα τρία επεισόδια GoT, τείνω να βαριέμαι.

Στα συν της σειράς, το σενάριο (για λάτρεις του είδους), τα σκηνικά και (εννοείται!) οι ωραίες παρουσίες. Κύρια αιτία για όλα αυτά, το HBO.

4 στα 7 αστεράκια λοιπόν, για την Καλίσι. 

  
Khaleesi Daenerys Targaryen quote:

“All men must die, but we are not men.”

House of Cards

Όπως καταλάβατε, το blog θα εγκαινιαστεί με μία πολύ ποιοτική αλλά (παραδόξως) και πετυχημένη σειρά που κατέκτησε το κοινό της Αμερικής και ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλες για πολλούς λόγους:

Η γεμάτη ίντριγκες υπόθεση αλλά και η παράλληλη εξέλιξη διαφορετικών περιστατικών κρατούν τους θεατές σε αγωνία, σε κάθε επεισόδιο. Ειδικά για τους λάτρεις πολιτικών σειρών, το House of Cards αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία να αντιληφθούν εκ των έσω το παρασκήνιο της πολιτικής, τη σπουδαιότητα της διπλωματίας (που σχεδόν συνορεύει με την υποκρισία) αλλά και την σημασία των λόμπυ, ενός όρου γνωστού μεν, αλλά αόριστης ερμηνείας. Ο θεατής συνειδητοποιεί την τεράστια πολιτική επιρροή φαινομενικά ασήμαντων προσώπων / γεγονότων και φυσικά επιβεβαιώνει την πεποίθηση πως το χρήμα κινεί και, εν δυνάμει, σταματά τα πάντα.

Οι εκπληκτικές ερμηνείες των Κέβιν Σπέισυ και (πρώην συζύγου του Σον Πεν) Ρόμπιν Ράιτ δεν αφήνουν ιδιαίτερα περιθώρια για αρνητικά σχόλια. Οι δυο τους μαζί, σαν ένα αδίστακτο ζευγάρι κακοποιών, ποδοπατούν, εκμεταλλεύονται και καταστρέφουν όποιον βρεθεί εμπόδιο στο δρόμο τους προς την κορυφή, ορκισμένοι απόλυτη εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον (after all, that's what marriage is about, right?).

Δουλεμένη τόσο στο σενάριο και τους διαλόγους όσο και τους απίστευτους μονολόγους του Σπέισυ στην κάμερα, η σειρά καταφέρνει να δώσει στο κοινό έναν αντι-ήρωα που λατρεύουμε να μισούμε. Όταν ο κυνισμός και η ματαιοδοξία συναντούν τις υποκριτικές ικανότητες του Frank Underwood, τα πάντα είναι πιθανά. Η απαράμιλλη πειθώ και ψυχραιμία του σε σε συνδυασμό με τις εκπληκτικές ατάκες του στα «τετ-α-τετ» με τον θεατή μας καθηλώνουν από το πρώτο λεπτό μέχρι το τελευταίο, περιμένοντας να δούμε μέχρι πού μπορεί να φτάσει έναν άνθρωπο η δίψα για εξουσία.

Ένα ακόμη (από τα πολλά) ατού της σειράς είναι η νέα μέθοδος διανομής επεισοδίων που επέλεξε το Netflix, κατά την οποία διατίθεται ολόκληρη η σεζόν από την πρώτη μέρα αντί της γνωστής, συμβατικής μεθόδου «επεισόδιο/εβδομάδα» που έκανε τους πιο ανυπόμονους από 'μας να αγανακτούν. Έτσι, οι θεατές μπορούν πια να απολαύσουν τα επεισόδια με τον ρυθμό που επιθυμούν, κάτι που σύμφωνα με έρευνες φαίνεται να βρίσκει θετικό η πλειονότητα των συνδρομητών του καναλιού. Μόνο αρνητικό στο distribution model του Netflix κατά τη γνώμη μου είναι η αδυναμία να ανταπεξέλθει το ίδιο αποτελεσματικά σε social media campaigns και διαφημίσεις αφού το κοινό δε μπορεί να συντονιστεί και να σχολιάσει το ίδιο θέμα ή για όλη την τηλεοπτική σεζόν.

Μία σειρά που σιγουρα αξίζει να δείτε, με 2 σεζόν να περιμένουν (και με ελληνικούς υπότιτλους), κερδίζει επάξια 6,5/7 αστεράκια.

Frank Underwood quote:

"I personally take no pride in the Confederacy. Avoid wars you can’t win, and never raise your flag for an asinine cause like slavery"